Studia ogłoszone w tomie poświęcone są powinowactwom literatury i nauki w początkach epoki nowożytnej, stąd też część z nich dotyczy  zagadnień związanych z rewolucją naukową: recepcji „nowej astronomii” w Antoniuszu i Kleopatrze W. Shakespeare’a, „schyłku metafory” księgi natury w twórczości uczonych i literatów, merytorycznych i retorycznych aspektów sporu o istnienie próżni, barokowych zainteresowań lunetą. W tomie mowa również o innych kwestiach, ważnych dla doby rewolucji naukowej, takich jak epistolograficzna komunikacja między uczonymi (zaprezentowana w oparciu o dzieło S. Lubienieckiego Theatrum cometicum), czy też kobiece postawy wobec „kultury ciekawości”. Powiązań przyrodoznawstwa z religijnym obrazem świata dowodzą rozprawy skoncentrowane na konceptystycznych kazaniach franciszkanina reformata A. Węgrzynowicza oraz na pismach jezuitów – sławnego sinologa M. Boyma oraz popularyzatora wiedzy w konwencji scientia curiosa, W. Tylkowskiego. Na specyfikę kultury naukowej w okresie poprzedzającym powstanie nowożytnych nauk eksperymentalnych rzucają światło prace komentujące utwór Lingua Erazma z Rotterdamu (łączącego etykę mowy z medycyną i wiedzą przyrodniczą) oraz teorię antropologiczną J. ab Indagine (sięgającego do tradycji  astrologii, teorii humoralnej i fizjonomiki).